ภูกระดึง ดึ่ง ดึ๋ง
posted on 16 May 2006 18:04 by chiva
หลังจากไปเที่ยว เมืองฝัน แสนไฮโซมาแล้วก็ขออะไรโลโซลุยๆบ้างล่ะ จากที่โยกโย้ โยกเยกอยู่น้านนานว่าจะไปไหนดี ก็เหมาะกับทริปที่ Trekking Thai จัดไปภูกระดึงพอดี๊ (ได้ค่าโฆษณา 10% โฮะ โฮะ)<------ซะเมื่อไหร่
เดินทางวันที่ 12 - 14 พ.ค. ก่อนไปแอบคิดเราไม่เคยไปเที่ยวภูกระดึงเลยนี่หว่า เห็นบอกว่าโหดขาขึ้น ขาลงชิวๆ แต่เพื่อความไม่ประมาท นังชิวะก็ขอฟิตร่างกายไว้ก่อนล่ะกัน
ทริปนี้มีผู้สูงวัยเหล่าคุณป้าคุณอาของนังผีไปด้วย เลยเกิดอาการกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ คราวนี้ยังไงขึ้นภูกรูคงไม่เป็นที่โหล่ร้อกที่ถึงข้างบนหลังแป (ภูกระดึงเป็นภูเขาหน้าตัดข้างบนภูหลังจากผ่านทางสุดหินแล้วก็เป็นพื้นที่ราบๆเดินสบายค่ะเค้าเรียกว่าหลังแป)
ออกจากเมืองกรุงตอน 4 ทุ่ม ถึงนู่น ตี 4 นั่งรถตู้แหง่กอยู่บนเบาะซะก้นช้ำแล้วช้ำอีกนี่ยังไม่ขึ้นภูก็เริ่มอาการบาดเจ็บซะแร้ว ก่อนขึ้นภูก็หาข้าวเช้าทาน กันเป็นลมกลางทาง หม่ามี้ กะ ป๊ะป๋า และ เหล่าป้าๆอาๆ ขนของกันราวกับจะไปรบกันเป็นเดือนก็ไม่ปานทั้งๆที่ความจริงไปแค่ 2 วัน ไม่รู้ว่ายัดกันยังไง
พอทานอะไรเสร็จขนของไปชั่งกิโลแล้วให้ลูกหาบ หาบของขึ้นไป อยากบอกว่า อเมซิ่งจริงๆ คานหาบ 2 ข้าง ปาเข้าไป 100 กว่า กิโล หาบขึ้นไปได้ไงวะ (แอบทึ่งแต่ก็ชื่นชมนะก๊า)
ด่านแรกคือทางขึ้นชันเล็กน้อยก่อนถึงซำแฮก (ก่อนถึงบนภูจะแบ่งเป็นซำต่างๆคล้ายบริเวณที่กว้างให้หยุดพักบางซำจะมีขนมน้ำแข็งใสและน้ำหวานไม่ก็ไอติมขาย อาหย่อยมาก เพราะเหนื่อย)
ก่อนขึ้นเห็นกระป๋องยักษ์ (มันก็ถังนั่นแหละ)ใส่ไม้ไผ่ยาวๆเอาไว้ ป๋ะป๋าบอกให้เอาไปด้วย ก็ยังคิด เอาไปทำไมเราออกจะแรงดีไม่ต้องใช้ไม้ค้ำก็ได้แต่ก็เอาไปไม่ขัดศรัทธาป๋ะป๋า
500 เมตรแรกยังคุยกันได้หนุกหนาน หลังจากนั้นก็เงียบ เพราะต่างคนต่างพยายามหายใจ นึกในใจทำไมตั้งชื่อแปลกๆฟะ ซำแฮก พอเดิน+ปีนขึ้นไปก็เข้าใจ มันมาจาก หอบ แฮ่ก แฮ่ก แล้วเพี้ยนเสียงหน่อยนึงนี่เอง ถึงซำแฮก นังผีชีวะก็ยังนำลิบลิ่วอยู่ พักกินหนมน้ำแข็งรอป้าๆอาๆสบายใจ หายเหนื่อย แต่พอผ่าน ซำบอน ซำกกกอก ซำกอซาง ชักหวิวๆ
เหล่าป้าๆอาๆเริ่มไล่หลังมาทัน และพอชิวะถึงซำกกหว้าทุกคนก็หายกันไปหมด อ๊ะ อย่าเข้าใจผิดชิวะก็ยังนำหน้าลิบลิ่วต่างหาก หึหึ (สมแล้วที่ฟิตก่อนมาเป็นอาทิตย์ สองอาทิตย์)
พอถึงซำกกโดน ซำสุดท้ายก่อนถึงหลังแปที่มีที่พักกินหนมน้ำแข็ง ไม่อยากจะบอกว่านังผีแวะกินหนมน้ำแข็งทุกซำที่มีให้กิน โดยไม่หวั่นน้ำหนักขึ้น ก็แหมๆ แค่ 2 วันแถมเดินซะขนาดนี้มันคงไม่ขึ้นมั้ง
ซำสุดท้ายก่อนถึงหลังแปคือซำแคร่มีไอติมถังให้กิน นี่ถ้าเหมายกถังได้ชิวะเหมาแล้วแต่เกรงใจคนข้างหลังจะไม่ได้กิน เลยเอาแค่ถ้วยเดียวแต่ขอเติมหลายหน
กินเสร็จเงยหน้ามองทาง ชักอยากกางเต้นท์นอนมันตรงซำแคร่ซะจริง เพราะจากซำแคร่ถึงหลังแปมันทางชันโครตตั้งซ้าเกือบ 90 องศามั้ง
ประมาณแหงนหน้าคอตั้งบ่าเรยอ่า T[]T สปิริตนังผีสูงอยู่แล้ว ยังไงก็ปีนเฟ้ย มาถึงนี่แล้ว ปีนไปเรื่อยๆเริ่มทิ้งห่างป้าๆอาๆ
ที่เหลืออยู่มีแค่หม่ามี้ ป๋ะป๋า นังน้องอบ และนังผี ที่เพียรพยายามปีนต่อไป นังน้องอบลิ่วนำหน้าไปดูบอกเจอกะได ชิวะก็ดีใจนึกว่าขึ้นกะไดไปคงถึง
ที่ไหนได้ยังมีผาหินสูงลิบรออยู่อีก แถมเจอหยั่งงี้ 5 -6 กะไดจนตอนท้ายเริ่มไม่อยากเจอเพราะแต่ละกะไดก็ชันเรียกยายได้เลย นั่งพักแถวกะไดรอป้าๆอาๆอยู่นานก็ไม่เห็นใครสักคนเลยตัดสินใจปีนต่อก็เกิดเรื่องไม่คาดฝัน
เฮ้ยยยยยยยย
ทำไมป้าๆอาๆมารออยู่ก่อนวะเนี่ยใช่เทเลพอร์ตวิ้งๆแบบในเกม the sim แน่เลย คุยไปคุยมาเลยรู้ว่าคนนำทางพามาทางลัด ชิวะนั่งมองต้นหญ้าข้างทางรำพึงรำพัน กรุไม่น่านั่งรอเล้ย ให้ตายเหอะ -_-''
เขียนไปเขียนมาชักยาว ไว้มาต่อวันหลังดีฟ่า เมื่อยมือ เพราะยิ่งเล่ายิ่งยืด ยังไม่ทันอัพใหม่เด๋วนังผีชีวะก็จะกลายเป็นนังผีทะเล เพราะไปเที่ยวทะเลกะก๊วนเดิมที่ไปเมืองฝัน โฮะๆๆๆ ชักมีเรื่องให้อัพมากขึ้นทุกวี่วัน หยั่งกะแคร์ฟรี (เปรียบเทียบได้น่าอดสูใจจิง)
edit @ 21 Dec 2009 05:41:09 by ชิวาว่า ชอบหาชอกโกแลตกิน