★*CH i VA*★

หลังจากหายหัวไปนาน บล็อก เบลิก ไม่อัพ เพราะมัวแต่ไปนั่งสูบ นั่งอ่านโดจินFMA อยู่ จนลืมอย่างอื่นจนหมดสิ้น แล้วก็ดำริขึ้นได้ว่ามันมีเรื่องน่าอัพนี่หว่า

ก็เมื่อวันที่ 5 (วันศุกร์) ไปเที่ยว ดรีมเวิร์ด มาอ่ะเด๊ สมาชิก ร่วมการเดินทางก็มี บี เบน โม แพร์ หนึ่ง และข้าน้องเอง ไปครั้งนี้แหกตาตั้งกะ 6 โมงเช้าผิดวิสัยนังผีชีวะจริงๆ ปกติตื่นย่ำเที่ยงนู่น ไปครั้งนี้คิดอย่างเดียว

กรูจะเล่นคุ้มมั้ยนี่ อุส่าโทรคุยกะมายฮันนี่ บีบี๋ ว่า นังผีคงม่าเล่น เฮอริเคน รถไฟเหาะ ไวกิ้ง 9ล9 ที่น่าหวาดเสียวและสูงเกิน2 เมตรเด็ดขาด แบบว่ากลัวเสียตังเปล่าๆปลี้ๆแล้วไม่เล่น เพราะไปกี่ทีๆ ตอนทัศนศึกษากะร.ร. ก็ประมาณว่า

เพื่อนๆเล่นรถไฟเหาะ เราไปนั่งเล่นรถไฟคุณปู่รอเพื่อน

เพื่อนๆเล่นไวกิ้ง เราไปนั่งรถบั๊ม แล้วก็ บั๊มมันแต่ขอบเพราะขับไม่เป็น

เพื่อนๆเล่นเฮอริเคน เราไปนั่งเลี้ยงแพะ ดูกระต่ายที่ฟาร์มลุงทอม

เพื่อนๆเล่นซูเปอร์ สแปลช เรานั่งถีบเรือดูเด็ก ดูวิว

และครั้งนี้ก็คิดว่าคงไม่ต่างกันนัก นู๋กลัวความหวาดเสียวค่า ที่พอเล่นได้ก็คงเป็น กะละมังหมุน (มารู้ทีหลังว่ามันคือ แร็พเตอร์)

พอขึ้นรถ ปอ.ที่เสา'รี ไปลง ดรีมเวิร์ด ตลอดทางทำให้รุว่า แพร์ กะโม เวลาอยู่ด้วยกันแล้วน่ากัวจิงๆ เริ่มเข้าใจสำนวนที่ว่า พูดจนลิงหลับ ส่วนเบนไม่ฟังแพร์กะโมก็หลับเพราะเมารถ แง่ว

แต่คราวนี้เป็นเพื่อนหลับแทนลิง ข้าน้อยกะบีบี๋ก็ครวญเพลงพี่ยุ่นไปตามเรื่อง(จนหลับเหมือนกัน) ตื่นอีกทีก็ถึง เมืองฝัน ซะแล้ว

นึกว่าจะได้เล่นไร เบาๆก่อน แต่เปล่าเล้ย เพ่เบนล่อเอาไวกิ้งมาอันดับแรก นังผีชิวะเริ่มซีดแต่ก็ยอมเล่น

เอาวะ!!!! ไหนๆก็เสียตังแล้ว แต่ก็แอบดีใจที่มีพวก นู๋แพร์ก็ไม่เคยเล่นเหมือนกัน เหอๆ แล้วแทนที่จะนั่งชั้นอนุบาลครั้งแรกก็ดันสะเหร่อไปนั่งปริญญาโท -[]-'' กรี๊ด ม่าออก ลมมันดัน รู้สึกเห็นแต่ท้องฟ้าเต็มไปหมด พื้นดินมันหายไปไหนไม่ยู้

เอาวิญญาณไปฝากนางเงือกที่เสากระโดงซะอย่างนั้น สอยคืนก็ไม่ได้ โฮๆๆ ลงมาดีที่ยังเดินตรงทาง แอบรู้สึกมันในอารมณ์ ไปต่อบ้านผีสิง รู้สึกว่าทุกคนจะหลับตาไม่มีครายสักคนเลยที่มองตอนอยู่ในบ้าน (กำจริงๆ) จากนั้นก็รถไฟตะลุยจักรยาน

อุ กรี๊ดดดด อันนี้ชอบก่ะ มันมืดดีข้างในน่ะ แต่ตอนเสียวพุงก็แหกปากหานู๋เอ็ดซะเรย แก้ได้ดีมั่กๆ โฮะๆ ออกมาฝนตก เลยหลบฝนที่เมืองหิมะ

กร๊ากก หนาวตายแน่ๆ แต่ข้าน้อยบ่ถอยดอก อุส่าแต่ง คู่แฝด โอรัง กะบีบี๋ ไปถ่ายรูปในเมืองหิมะ หนุกเว้ยๆๆ รายการต่อไป แกรนด์ แคนย่อน อันนี้ชอบอีกแล้ว เพราะเค้าม่าเปียก โฮะๆ (โม กะเบน โชกทั้งตัว) และเมื่อมันเปียกไปแล้วก็เลยไปต่อ ซูเปอร์ สแปลช

เลือกนั่งหลังนึกว่าจะเสียวน้อยเปียกน้อย แต่คิดผิด โคตะระเสียวไส้ ถึงขนาดกรี๊ดไม่ทัน พอลงมาเห็นจะจะว่าน้ำยกตัวสูงขึ้นก่อนถาโถมทับข้าน้อยและเพื่อนๆประหนึ่งว่าอยู่ในหนังเรื่อง The Day After Tomorrow ไม่ก็ Titanic ไม่ก็ Poseidon ก็ไม่ปาน

แบบเดียวกับการซักผ้าเมื่อซักจนเปียกแล้วก็ต้องปั่นแห้ง เฮๆๆๆ นังผีชอบกะละมังปั่นแห้งม๊ากมาก เรียกแร็พเตอร์ มันไม่ถนัดปากนิ

เจอเด็กฝรั่งโคตร หล่อ นั่งฝั่งตรงข้าม หัวเจ้ากรรมดันก้มมองไม่ได้ เพราะแรงเหวี่ยงในถังปั่นทำเอาหน้าหงายเงิบ ชิ!!! ออกมาตัวยังไม่แห้งดี

เพื่อนๆก็ตั้งใจยิ่งจะเล่นรถไฟเหาะ แม้ว่าแถวจะยาวเป็นกิโลแม้วก็ตาม นังผีเริ่มซีดเล็กๆอีกหน แต่อย่างน้อยไวกิ้งก็ผ่านมาแล้วคงไม่เป็นไรมั้ง

สุดท้ายก็ได้ขึ้นรถไฟเหาะครั้งแรกแล้วเว้ยยยยยย

ไม่เสียวเท่าที่คิดไว้ รุงิเล่นมันซะคั้งนานแล้ว เชอะๆ เท่านี้ยังไม่พอหลังจากเล่นหวาดเสียวมาก็เล่นเด็กน้อยกันมั่ง โมโนเรล ช่างน่านั่ง แต่รอชาติกว่าๆถึงได้ขึ้น(อันนี้เล่นก่อนแคนย่อนใหญ่นี่หว่า ชักเรียงลำดับมั่วๆแฮะ)

และที่คุ้มมากก็คือ เฮอริเคน ที่ชาตินี้ไม่คิดว่าจะขึ้นก็ได้ขึ้น นู๋แพร์ตอนแรกไม่เล่นแต่เปลี่ยนใจ พี่แกเหวี่ยงซ้า

หลวงพ่อที่ห้อยหลุดออกมานอกเสื้อเรย จะแงะมือออกจากที่จับเพื่อเก็บหลวงพ่อก็ไม่กล้า ได้แต่ภาวนาหลวงพ่ออย่าหล่นนะเจ้าค้าาาา

หลังจากได้เล่นเฮอริเคนจนรู้ฤทธิ์แล้วก็ ไม่เท่าหร่ายยยเน๊ แค่เดินเป๋หน่อยๆเอ๊งงงง เห็นปลาหมึกอยู่ใกล้ๆ ก็ รู้สึกว่า

เชอะ ปลาหมึก น่ะเด็กอนุบาล ช้านเล่นมาตั้งแต่ 5 ขวบ ตอนแดนเนรมิตยังมีชีวิตอยู่นะยะ แพร์ที่เป็นเพื่อนร่วมชะตากรรมทำท่าจะไม่ขึ้นแต่ก็ขึ้นอีกและ

ครั่กๆ กลัวมาแล้วไม่คุ้มอ่าเด้ ข้าน้อยก็นั่งกะบี

ตอนเครื่องเริ่มเล่นก็คุยกันหนุกๆ เจ้าหน้าที่ก็พากย์ได้น่าสน พอมันเริ่มเหวี่ยงเสียงพูดก็เริ่มหาย ต่อมาตาที่ลืมอยู่ก็เริ่มปิด ปิ๊ดปี๋

อุ๊ แม่เจ้า ข้าวมันไก่ที่กินเข้าไปจะออกแล้วว้อยยยยย

รู้สึกอยากลงใจจะขาด หันไปมองคนอื่น โม กะ เบน ไมดู แฮปปี้จังวะ จากที่คิดว่าเด็กๆชักไม่เด็กซะแล้ว นั่งคิด ใครใช้ให้นั่งเฮอริเคนแล้วมาต่อปลาหมึกวะเนี่ย คำตอบคือ ตัวเอง -*- คนพากย์ที่รุสึกพากย์หนุกในตอนแรกเริ่มหงุดหงิดว่า

เมิงจะพากย์หาเตี่ยเมิงเร้อออออ ยังมีหน้ามาถามอี๊ก ว่าไหวมั้ย ไหวให้ยกมือ ไอ้บร้า แค่ลืมตากรูยังทำม่าด้ายเล้ยยยยยยย

พอหมดรอบทุกคนรีบหาที่พึ่งทันที (ยกเว้น โม กะเบน -*- )

แม้ว่าหน้าฟาร์มลุงทอมจะเหม็นอุจจาระแพะเพียงใดเราก็จะนั่งตรงม้านั่งที่นั่นต่อไป

เพราะเราลุกไม่ขึ้นแล้ว บี แพร์ หนึ่ง และข้าน้อย ใบ้แด๊กกันหมด บีแค่หันหน้ายังทำไม่ได้ นังผีทำได้แค่ก้มหน้ามองต้นพริกข้างหน้าฟาร์มของลุง

ส่วนแพร์และหนึ่งอัดยาดมกันอยู่ อาสาสมัครจำเป็น โม กะ เบน(ก็มันเหลือ 2 หน่อที่ไม่เป็นไรนี่หว้า) เลยไปซื้อน้ำกับขนมมาให้

ต่อมาแพร์ขอบายไปจากหน้าฟาร์มเพราะกลิ่นยิ่งทำให้อยากอ้วก ข้าน้อยเลยตามไปด้วย พอดีขึ้นเลยเดินเอาเสบียงไปส่งให้แพร์ที่อาการยังป้อแป้

กว่าวิญญาณจะกลับเข้าร่างกำทำให้พลาดเล่นไปหลาย กะจะเล่น เครซี่บัส หนูลมกรด แล้วก็พรมวิเศษ ซะหน่อย แง่ววววว อด บัตรที่เหลือเลยเสร็จ โม กะ เบน (เป็นแผน 2 คนนี้ป่าววะเนี่ย)

นั่งกันจนเย็น เลยถ่ายรูปกะบีไปพลางๆ ฝาแฝด ฮิตาจิอิง ฮิคารุ คาโอรุ

อุกรี๊ดดดด น่าร้ากกกกก ก่อนกลับยังอุส่าไปเล่นไวกิ้ง<-----(ไม่เข็ด)ได้อีกรอบจากบัตร 1 ใบแต่เล่น 3 คน พี่เจ้าหน้าที่ทำหน้าเอือมระอา

ครั้งนี้ก็ยังเอาวิญญาณไปฝากพี่เงือกที่เสากระโดงตามเคย

ขากลับขึ้นรถตู้ กะว่าจะหลับแต่สุดท้ายก็ป่าว เอาแต่เม้าท์กะโมและแพร์จนลืมไปว่ามึนหัว (ลืมได้ด้วยวุ้ย) ลงที่ เสา'รีก็หาไรกิน

ส่วนเบนที่แฮปปี้มาทั้งวันไม่หวั่นว่าเครื่องเล่นจะหวาดเสียวแสนมึนแค่ไหนกลับมาเมารถ โอ้ กะละมัง ขันแตก เชื่อเค้าเรย ซาร่า พาราเซตามอน คนแบบนี้ก็มีด้วย

นั่งกินมื้อเย็นแถวนั้นก่อนกลับ

ยอมรับวันนี้สนุกจนลืมเวลา อะไรที่ไม่เคยไม่กล้าเล่นก็ได้ลองหมด ขอบคุณเพื่อนๆที่ชวนเค้ามา ซึ้งจัง เสียดายนิดเดียว อดขึ้นกระเช้าชมวิวยามเย็น แต่เอาเตอะ 280 บาท ได้ขนาดนี้เกินคุ้มแล้วค่า ผีชีวะ มีความสุขจัง ความทรงจำแสนดีในช่วงชีวิตวัยรุ่น d(^-^)b (พูดเปงคนแก่เรย)

HAPPY For All of U 2 นะคะ

thank you my friends you give me a happyness.

my dreams come true at dreams' world.

I'll keep this precious day in my heart.

Impression becomes memorial

and this day is precious impression.

MECCI BOUCOUP, MES AMIES

(ขอบคุณมากนะ เพื่อนของฉัน)

PS. สะกดถูกป่าวม่ายยู้ ภาษาฝรั่งเศสเนี่ย แง่บๆ

edit @ 2006/05/09 03:38:48